جايگاه و الا در روزهاى نوجوانيم كه با چشمى گشاده و پاك در زندگى مىنگريستم و عطر [ زندگى ] را با احساسى لطيف و روحى شاعرانه مىبوييدم ، شب‌هاى جمعه روسوى حرم ابوالفضل عباس بن على عليهما السلام در موطن خون‌بارم كربلاى مقدس مىكردم . آهسته و با شوق به صحن شريف مىرفتم و با خوف به رواق وارد مىشدم . آن‌دم كه به ضريح مباركش نزديك مىشدم در ذهنم چهرهء اين دلاور سترگ را نقش مىكردم ؛ بر پشت اسب بادپاى باشكوهى نشسته پاهايش بر زمين مىكشيد و چهره‌اش چون ماه‌پاره « 1 » و به دست راستش شمشير ؛ و مشك بر دوش مىكشيد و قصدرودى كرده بود كه چهار هزار جنگ‌جو كه

--> ( 1 ) ) تاريخ‌نويسان مىگويند : عباس خوشرو و زيبا بود ، بر اسب باشكوهى مىنشست و پاهايش بر زمين مىكشيد ؛ و او را ماه بنىهاشم مىگفتند . ( العباس ، نوشتهء استاد عبدالرزاق مقرم ، ص 40 ، به نقل ازمقاتل الطالبين ص 33 . )